ΑΥΧΕΝΑΛΓΙΑ ΚΑΙ NEURAL THERAPY

ΑΥΧΕΝΑΛΓΙΑ ΚΑΙ NEURAL THERAPY

Οι διαταραχές της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης είναι συχνές και ετησίως δημιουργούν σημαντικό βάρος στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, συνολικά περίπου 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε δαπάνες υγείας σύμφωνα με αμερικανικές μελέτες. Πέρα από το οικονομικό κόστος, οι διαταραχές αυτές οδηγούν επίσης σε μείωση ή απώλεια ικανότητας για εργασία και σε μειωμένη παραγωγικότητα που σχετίζεται με την εργασία . Οι δαπάνες που σχετίζονται με διαταραχές της αυχενικής μοίρας αποτελούν το δεύτερο υψηλότερο οικονομικό βάρος μεταξύ των μυοσκελετικών διαταραχών . Ο πόνος στην αυχενική μοίρα μπορεί να προέρχεται από οποιαδήποτε δομή του αυχένα και της θωρακικής μοίρας, συμπεριλαμβανομένων: των μεσοσπονδύλιων δίσκων, των συνδέσμων, των μυών, των αρθρικών αποφύσεων, της μήνιγγας και των ριζών των νεύρων .
Οι ασθενείς με προβλήματα που προέρχονται από την αυχενική μοίρα μπορεί να παρουσιάζουν πόνο σε διάφορες περιοχές, όπως στον αυχένα, την ινιακή και προσωπική περιοχή, τον ώμο και το βραχίονα, καθώς και στην ωμο-θώρακο-ραχιαία  περιοχή. Σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, περίπου το 10% του ενήλικου πληθυσμού παρουσιάζει αυχενικό πόνο . Ο αυχενικός πόνος συχνά οδηγεί σε χρόνιες καταστάσεις, καθώς έως και το 50% των ατόμων βιώνουν πόνο που διαρκεί περισσότερο από 6 μήνες .

Ο χρόνιος πόνος ορίζεται ως ο πόνος που υφίσταται πέρα από το φυσιολογικό χρονικό διάστημα επούλωσης των ιστών Μπορεί να εμπλέκει τόσο τοπικούς όσο και κεντρικούς μηχανισμούς. Περιφερικά, ο τραυματισμός μπορεί να προκαλέσει καταστροφή ή βλάβη ιστών, οδηγώντας σε ενεργοποίηση των περιφερικών υποδοχέων πόνου οι οποίοι υπάρχουν σε μεγάλη αφθονία και σχηματίζουν εκτεταμένο δίκτυο σε όλους τους ιστούς .

Οι χρόνιες πληροφορίες πόνου ως αποτέλεσμα της περιφερικής ευαισθητοποίησης συνεχίζουν να φτάνουν στον νωτιαίο μυελό, όπου προκαλούν αλλαγές στην επεξεργασία των κεντρικών πληροφοριών πόνου . Παρατηρείται μείωση του ορίου αντίστασης στην αίσθηση του πόνου των νευρικών κυττάρων του  του νωτιαίου μυελού, με αποτέλεσμα αυξημένη διέγερση  ακόμη και σε φυσιολογικά ερεθίσματα ή ερεθίσματα που προηγουμένως δεν ξεπερνούσαν το όριο αντοχής στον πόνο. Επειδή το κεντρικό νευρικό σύστημα λειτουργεί ως ενιαία μονάδα, τόσο το σωματικό όσο και το αυτόνομο νευρικό σύστημα επηρεάζονται αμοιβαία . Έχουν εντοπιστεί αρκετές περιοχές αλληλεπίδρασης μεταξύ των δύο αυτών συστημάτων, τόσο περιφερικά όσο και κεντρικά .Επομένως, σε κατάσταση κεντρικής ευαισθητοποίησης, παρατηρείται υπερδραστηριότητα στο επίπεδο των εισροών των ερεθισμάτων του πόνου στον νωτιαίο μυελό . Ως αποτέλεσμα, εμφανίζεται αντίστοιχη υπερδραστηριότητα στη πλάγια φαιά ουσία και αναμενόμενη αύξηση της συμπαθητικής δραστηριότητας . Αυτό σημαίνει ότι ο πόνος έχει διεγερτική επίδραση στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα .
Οι συνέπειες αυτής της σχέσης είναι πολλές και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη θεραπευτικά. Για παράδειγμα, η ρύθμιση της αιματικής ροής των σκελετικών μυών ελέγχεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα .Η αυξημένη συμπαθητική δραστηριότητα οδηγεί σε τάση αγγειοσύσπασης στην περιφέρεια . Αν αυτή η κατάσταση αυξημένης συμπαθητικής δραστηριότητας παραμείνει για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκύψουν ισχαιμικές αλλοιώσεις στους ιστούς, με αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο βλάβης των ιστών κατά τη διάρκεια φυσιολογικών δραστηριοτήτων και συνεπώς διατήρηση του κύκλου του χρόνιου πόνου .

Η Neural Therapy(NT) είναι μια θεραπευτική προσέγγιση που στοχεύει το νευρικό σύστημα μέσω της έγχυσης τοπικού αναισθητικού. Η NT μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία τοπικών ιστών-στόχων, όπως τα σημεία πυροδότησης (trigger points) και περιοχών αστάθειας του αυτόνομου νευρικού συστήματος που διατηρούν τον εγκέφαλο σε υπερδιέγερση. Η ΝΤ μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς σε άτομα με χρόνιο πόνο της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και να επιτύχει αποτελέσματα εκεί που η χρόνια φαρμακευτική αγωγή  έχει αποτύχει. Μειώνοντας το φορτίο μη χρηστικών ερεθισμάτων που άγονται στον εγκέφαλο από το σώμα δίνει ευκαιρία στον τελευταίο να επεξεργάζεται και να αξιοποιεί την πληροφορία. Έχει ως στόχο το συμπαθητικό νευρικό σύστημα το οποίο είναι πέραν του δέοντος ενεργοποιημένο στις καταστάσεις που συζητάμε.